II शल्य उवाच II ननु प्रलापा कर्णते यान ब्रवीपि परान् प्रति I ऋते कर्ण सहस्त्रेण शक्या जेतुं परे युधि II १ II
શલ્ય બોલ્યો-'હે કર્ણ,તું શત્રુઓને ઉદ્દેશીને જે જે શબ્દો કહે છે તે સર્વને હું તો તારા બકવાદો જ માનું છું.તારા જેવા હજાર કર્ણો સિવાય હું એકલો જ યુદ્ધમાં શત્રુઓને જીતી શકું તેમ છું' ત્યારે આવા કઠોર વચનો કહી રહેલા શલ્યને,કર્ણ ફરી અપ્રિયતા દર્શાવનારાં ઘણાં તીક્ષ્ણ વચનો પ્રથમના કરતાં બમણાં સંભળાવવા લાગ્યો.
II संजय उवाच II ततः पुनःमहाराज मद्रराजमरिंदं I अस्यभाषत राधेयः संनिवार्योत्तरं वचः II १ II
સંજય બોલ્યો-હે મહારાજ,તે પછી ફરી પણ શત્રુદમન રાધાપુત્ર કર્ણ,મદ્રરાજને બોલતો બંધ કરી દઈને ઉત્તરવચન કહેવા લાગ્યો-'ઓ શલ્ય,તેં મને કાગડાનું દૃષ્ટાંત કહીને તેનો આશય પણ જણાવ્યો,પરંતુ તેવી વાણી માત્રથી તું મને યુદ્ધમાં ડરાવી શકે તેમ નથી.જો,ઈન્દ્રથી પણ મને ભય નથી તો કૃષ્ણની સાથે આવેલા અર્જુનનો તો ક્યાંથી ભય હોય?તારા જેવો જેને રણમાં ડરાવી શકે તે બીજા,હું નહિ,એ તારે લક્ષમાં રાખવું.તેં મને કઠોર વચન કહ્યાં,તેમાં કોઈ આશ્ચર્ય નથી,કારણકે નીચ મનુષ્યનું એટલું જ બળ હોય છે.તું મારા ગુણગાન કરવા અસમર્થ છે તેથીજ આવું બકે છે.
